وکالت در حوزه های حقوق خصوصی بازرگانی بین الملل ، انعقاد قرارداد های بین المللی ، قرارداد فروش بین المللی کالا، بررسی روشهای پرداخت و تضمین پرداخت در قراردادهای بین المللی ، قراردادهای حمل و نقل ، بیمه ، ایجاد نمایندگی و شعبه در خارج از کشور، قوانین و مقررات مربوط به سرمایه گذاری در ایران و خارج از کشور به خصوص در کانادا و فرانسه ، تعیین قانون حاکم بر قرارداد، بررسی صلاحیت قضایی و حل و فصل دعاوی ، جنبه های حقوق عمومی بازرگانی بین الملل، مقررات حاکم بر صادرات و واردات از اهم فعالیتهای موسسه حقوقی بین المللی فجرداد ایرانیان می باشد.
بدیهی است امروزه با گسترش تعاملات بین المللی و قوانین و مقررات پیچیده ، ضرورت مشاوره با وکلای مجرب و با سابقه در زمینه حقوق بین الملل امری اجتناب ناپذیر است.
در واقع ، احتمال وقوع دعاوی حقوقی هرگز در معاملات تجاری بین المللی منحصر نیست . صادر کننده که به رغم دقتی که در تهیه قرارداد فروش بکار برده ، باید توسل به قانون را علیه خریداری پیش بینی کند که قرارداد را نقض کرده ، که ممکن است در اوضاع و احوال مناسب ترجیح دهد به جای اینکه درگیر جریان پر هزینه و طولانی رسیدگی شود ، جلو زیانهایش را بگیرد . با وجود ای ، اوضاع و احوالی وجود دارد که در آن ، راه حل مزبور پذیرفتنی نیست . امکان دارد موضوع معامله پر ارزش تر از آن باشد که پذیرش ضرر را توجیه کند ، یا حقوق طرفهای ثالثی دخیل باشد یا ممکن است نقض قرارداد چنان آشکار باشد که عدم اعتراض بدان را مجاز جلوه ندهد . در این وضعیت ، مساله این است که مناسب ترین ، سریعترین و ارزانترین وسیله وسیله برای حل و فصل دعوا چیست . صادر کننده باید بیش از انعقاد قرارداد فروش صادراتی به این مساله توجه کند . هنگامیکه او از میان رسیدگی های در دسترس انتخاب خود را انجام داده است ، باید بر رسیدگی انتخاب شده باشد . تجربه نشان داده که در اینباره ، طریق آسانتر این است که در زمانی که در مورد قرارداد مذاکره می شود ، توافق به دست آید ، نه زمانی که دعوا بروز کزده است . در مورد اخیر ، طرف زیان دیده هیچ وسیله ای برای اجبار کردن طرف دیگر به توافق در مورد روش رسیدگی فرا قضایی برای حل و فصل دعوا نداد و توسل به داگاه ، تنها طریق ممکن برای اوست . از طرفی دیگر اگر صادر کننده به نفع حل و فصل فرا قضایی دعوا تصمیم بگیرد ، می تواند یک قید سازش یا یک قید داوری را در قرارداد درج کند . تفاوت بین سازش ، که میانجیگری نیز خوانده شود ، و در داوری نیز در اهداف متفاوت این آیین های رسیدگی است ، گفته شده است که: اگر طرفین بر سازش توافق کنند ، خواهان حل و فصل دوستانه دعوایشان یا مشارکت فعالانه یک شخص ثالث ، یعنی سازش دهنده ، هستند یا حداقل همید دارند بتوانند به حل و فصلی دوستانه دست یابند ؛ اما اگر بر داوری توافق کنند ، قصد دارند موضعی ترافعی اتخاذ کنند و خواهان رفع دعوا از طریق یک رای خواهند بود ولو اینکه تصمیم مزبور ، تصمیم دادرسانی خصوصی به انتخاب خود آنها باشد ، نه تصمیم دادرسانی که توسط دولت منصوب گردیده اند . بدین ترتیب داوری بیش از سازش به جریان رسیدگی دادگاهی نزدیک است . بدیهی است که سازش بر داوری مرجح است ، اما سازش فقط هنگامی به موفقیت می انجامد که وضعیت برای آنها مهیا باشد . بطور معمول ، طرفین یک قید سازی را فقط هنگامی در قراردادشان می گنجانند که رابطه آنها به میزان کافی دوستانه باشد تا این امر موید امکان حل و فصل دعوا هستند ، توافق بر داوری است .  بنابر این مشاوره با وکیل بین المللی در خصوص موضوعات حقوق بین المللی ، ضامن برقراری صحیح و قانونمند تعاملات فراملی شرکتها و افراد خصوصی است.