طبق ماده 1172 قانون مدني، هيچ يک از ابوين حق ندارند در مدتي که حضانت طفل به عهده آنهاست از نگهداري او امتناع کند.

يکي از مهم‌ترين اهداف حقوق خانواده، تقويت نهاد مقدس خانواده و پاسداري از قداست، حفظ و بقاي آن و نيز حمايت از مادران و فرزندان است.
کودکان به واسطه محدوديت‌هاي طبيعي و اجتماعي خود نياز به حمايت قانونگذار، والدين و جامعه دارند؛ از اين رو بايد سعي شود به بهترين نحو حقوق آنان استيفا شود.حضانت واژه عربي است که در لغت به معناي حفظ کردن، در کنار قرار گرفتن و پرورش دادن است و در اصطلاح عبارت است از نگهداري مادي و معنوي از طفل، پرورش و سرپرستي کودک توسط پدر يا مادر و کساني که قانون مقرر کرده است.به عبارت ساده‌تر <حضانت> به معناي نگهداري و تربيت طفل به طور کلي است و شامل هر اقدامي مي‌شود که لازمه ادامه حيات انسان و پرورش جسم و روح اوست.
لذا غذا دادن به طفل، مراجعه به پزشک براي درمان بيماريش و پرداخت هزينه‌هاي تحصيل از جمله اقدامات متعارف براي نگهداري کودک محسوب مي‌شود.
قانون مدني در ماده 1168، حضانت را به عنوان حق و تکليف مشترک به عهده پدر و مادر سپرده است.
حضانت قابل اسقاط و واگذاري نيست و نمي‌توان به موجب قرارداد منتقل کرد يا ضمن شرط عقد خارج لازم، آن را ساقط يا منتقل کرد بلکه تکليفي است که قانونگذار براي حفظ مصلحت طفل و جامعه بر عهده والدين گذاشته و جز در مواردي مانند انحرافات اخلاقي و ثبوت عدم لياقت، اين حق از آنها قابل سلب نيست.
بر اساس ماده 1172 قانون مدني، هيچ يک از ابوين حق ندارند در مدتي که حضانت طفل به عهده آنهاست از نگاهداري او امتناع کند.در صورت امتناع يکي از ابوين حاکم بايد به تقاضاي ديگري يا تقاضاي قيم يا يکي از اقربا يا به تقاضاي مدعي العموم نگهداري طفل رابه هريک از ابوين که حضانت به‌عهده اوست الزام کند.
همچنين در صورتي که الزام ممکن يا مؤثر نباشد حضانت را به خرج پدر و هر گاه پدر فوت شده باشد به خرج مادر تأمين کند. 
 

منبع : سایت مأوی